Ik bén en blijf een Aussie girl - Ellen Careman
Ik ben zo gek op Australië dat ik een kangoeroe-tattoo op mijn enkel heb laten zetten. Ik ben daar verschrikkelijk trots op. Onze hond heet Ozzie en ons huis staat helemaal vol met Aboriginal art. Verder zijn er veel van die kleine, typisch Australische dingen waar ik zo naar verlang, zoals "jelly beans" and “violet crumble bars". Ik ben daar gek op. Als ik hoor ik dat iemand op vakantie naar Oz gaat, dan vraag ik altijd of ze die dingen mee willen nemen. Mensen worden soms gek van me.
Mijn naam is Ellen Careman en ik ben geboren op 21 mei 1957 in Geraldton, een klein plaatsje in West Australië. Na enige tijd zijn we verhuisd naar Fremantle, vlakbij Perth. Daar heb ik een aantal jaartjes gewoond aan de Willagee Street. Dit was een superfijne tijd. Het enige waar ik minder enthousiast over was, dat waren de schooluniformen die we moesten dragen.
Kangaroo-tattoo op mijn enkel
Flying Docters
Later zijn we verhuisd naar Exmouth, ook in West Australië. Exmouth was een klein plaatsje dat pas later enige bekendheid op de wereldkaart kreeg. Mijn jaren in Exmouth waren een heel bijzondere tijd van mijn leven. De enige school in het dorpje was in de woonkamer van een huis. We waren met maar zes leerlingen, dus iedereen kende elkaar. Ik ben echt helemaal in de sfeer van de "Flying Docters" opgegroeid.
Camping site Exmouth Onze moeder, mijn zus en ik
De grote stad Perth was twee dagen rijden met de auto. Daar gingen we in de grote vakantie naartoe. Toen ons dorpje groeide, gingen we naar school in de garage waar de brandweerwagens 's avonds stonden. Na ongeveer twee jaar kregen we ons eigen, échte klaslokaal.
Nogmaals Exmouth
Er waren nogal wat Amerikanen in Exmouth. Ik heb het volgende gevonden over de geschiedenis van dit plaatsje:
The town of Exmouth was built primarily as a support town for the United States Naval Base, however due to the beauty that abounds the area Exmouth has become an extremely popular tourist destination for people from all walks of life and from all over the world.
Naval base Exmouth
Het Engelse volkslied
Omdat er veel Amerikanen bij ons op school zaten, zongen we elke maandagmorgen - strak in het uniform en netjes in koor - het Engelse volklied (dat nu ons volkslied niet meer is) en het Amerikaanse "Star Spangled Banner". Ons leven bestond uit BBQ's, kamperen in de bush en zwemmen in de baai. Wij hadden toen namelijk geen TV. Heel Exmouth kon geen ontvangst krijgen, dus men trok veel met elkaar op. Mijn herinneringen spelen zich dus heel sterk in de outback af.
Anzac day
Droom
Toen ik 14 jaar werd, en op Junior High School zat, wilde mijn moeder terug naar Holland. Een half jaar later vond ik mezelf terug in een koud land waarin niemand mijn taal sprak. Ik heb me zo eenzaam gevoeld en ik neem het mijn ouders nog steeds een beetje kwalijk dat ze dit een kind van 14 jaar oud hebben aangedaan. Ik nu zelf drie heerlijke meiden, Shanna, Sherryl en Shody en dat weerhoudt me natuurlijk om terug te gaan. Maar als zij er niet geweest waren, was ik echt teruggekeerd. Het is mijn droom om ooit iets kopen in Australië en er dan elk jaar 3 maanden naartoe te gaan. Gelukkig is mijn man Georges, die terugverlangen.nl voor mij gevonden heeft, ook verliefd op mijn landje geworden en hij wil graag met me mee.
First time in Holland
Binnen een seconde teruggaan
We hebben daar nog zoveel vrienden en genieten altijd maar weer van de hartelijkheid van de Aussies. Als Nederland mij zou laten kiezen tussen mijn Nederlands en mijn Australisch paspoort, dan zou ik kiezen voor - jullie raden het al! – mijn Australische paspoort. Ik bén en blijf een Aussie girl. Ik vind het ook fijn om te horen dat mijn accent nog altijd Australisch is. Daar ben ik trots op. Niet omdat ik Nederland niet leuk vind, maar mijn hart ligt echt "down under". Ik heb geen familie meer in Australië, maar wel een hoop vrienden waar we altijd terecht kunnen. Het is heel leuk dat hun kinderen nu ook weer naar ons komen, in Holland. We houden dus intens contact met elkaar. Mijn zus Hanny is ook is Australië geboren, maar dan in Fremantle. Zij heeft eigenlijk alles net zo ervaren als ik. Mijn zus heeft echter geen kinderen, dus als ik haar was wist ik het wel: ik zou terug gaan binnen een seconde.
Mijn verjaardag
Bush fire
Australian way of life
Met mijn man in Sydney
Terug naar overzicht verhalen.
(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden