Het verhaal van Tine Woudenberg
Verbondenheid
Mijn vader en moeder vertrokken rond 1950 naar Australië. Ik ben geboren op 8 september 1956 in het mijnwerkersplaatsje Leonora, gelegen in de woestijn, boven Kalgoorlie. Veel concrete herinneringen heb ik er niet aan. Wat na al die jaren is overgebleven, is een sterk gevoel van verbondenheid met Australië. Het besef dat mijn roots daar liggen. Ook heb ik altijd wel enigszins het gevoel gehad dat ik een tikkeltje 'anders' was dan de Nederlanders. Ik ben wat extraverter en wat meer recht voor z'n raap, denk ik, dan gebruikelijk is in de Nederlandse cultuur. Soms schrikken mensen daar wel eens van, maar dan zeg ik ter geruststelling: 'Ja, ik kom hier niet vandaan!'
Herinneringen
Mijn vader en moeder op de boot
Mijn moeder vertelde me ooit een verhaal over mij, dat zich afspeelt in de tijd waarin we in Leonora woonden. Ik was alleen thuis en op zeker moment kwam er een groepje aborigines aangelopen. Ze belden aan en vroegen me om eten. In mijn kinderlijke onschuld heb ik ze niet alleen al het voedsel dat we in huis hadden, meegegeven, maar ook alle kleding die we bezaten. Niet lang daarna kwamen mijn vader en moeder thuis. Die waren niet onverdeeld enthousiast over mijn vrijgevigheid. Begrijpelijk. Want rijk hadden we het zeer zeker niet. Ze zijn de aborigines achterna gereden en hebben de meeste spullen teruggehaald.
44 keer verhuisd
Mijn oudste zus (r) en ik.
Ik herinner me ook dat ik op een dag samen met mijn zus naar huis liep. Het was 20 minuten lopen van de stad naar ons huis. Het pad kwam langs het land van een Australische boer. Op een gegeven moment zagen we dat de koeien van die boer zich losgebroken hadden uit de omheining om het weiland. We waren bang voor die grote koeien en durfden niet verder te lopen. Gelukkig kwam de boer toevallig voorbij met zijn auto. Hij joeg de koeien terug in het weiland en bracht ons naar huis ... Ja, ik weet het: spectaculair zijn mijn herinneringen niet. Maar dit is natuurlijk wel het soort van herinneringen dat je nu eenmaal hébt, als het gaat om zo'n prille fase van je leven.
Zoals gezegd: ik ben op mijn vijfde teruggegaan naar Nederland. In die vijf jaar zijn we evengoed maar liefst 44 keer verhuisd. Het behoeft geen betoog dat mijn vader een ietwat rusteloze man was. We hebben onder meer op een boerderij gewoond, maar ook in Calgory waar mijn vader een tijdje een milkbar had, genaamd Peter Pan. Ook hebben we in Kalgoorlie gewoond, vlakbij de goudmijn.
De ervaringen van mijn vader
Ik heb mijn vader gevraagd welke herinneringen hij nog heeft aan de tijd in Australië. Veel van wat er zich in die jaren heeft afgespleeld, kan hij zich niet meer herinneren. Hij vond het een prachtig land. En, zeker in het begin, hadden mijn moeder en hij het best moeilijk met de taal en de culturele verschillen. Na de bootreis van zes weken moesten Nederlandse emigranten naar een opvangkamp. Hij herinnert zich dat zij naar Bathurst gingen. De omgeving daar was erg mooi, maar het leven in het kamp was hard. De meeste Australiërs waren niet erg happig op 'vreemdelingen' en daarom zag hij het als een eerste prioriteit om Engels te leren. Hij had een boek bij zich, getiteld 'Three men in a boat', dat hij eindeloos overnieuw trachtte te lezen, netzolang totdat hij de engelse taal onder de knie had. Hij werd te langer leste zo beroerd van het boek dat hij het, zonder het ooit uitgelezen te hebben, heeft weggeggooid. Later werkte hij in een glasfabriek in Melbourne, op een boerderij in Narin Narin, in een steengroeve in MortLake,een goudmijn in Boulder,een warenhuis in Perth en op tal van andere locaties.
Bathurst Hier werden veel Nederlandse emigranten na de bootreis opgevangen.
Naar Nederland
Na een verblijf van 10 jaar in Australië keerden mijn ouders terug naar Nederland. Begin augustus 1961 zijn we op de boot gestapt: mijn vader, mijn oudste zus en ik. Mijn moeder kwam later met een andere boot. Wij hadden een heerlijke tijd op het schip. Er was een zwembad en een bioscoop. Bij de evenaar kwam Neptunes aan boord en werd iedereen 'gedoopt' in het zwembad. We zijn door het Suez-kanaal gevaren en zagen de kamelen over de dijk lopen. Na aankomst in Nederland werden mijn zus en ik gescheiden. Ik ging naar familie in Zaandam, mijn zus naar familie in Limburg. Na twee maanden werden we herenigd met mijn moeder en verhuisden we naar Dordrecht. Kort na mijn aankomst in Nederland zag ik voor het eerst sneeuw. Ik dacht: 'wat een aardige mensen wonen hier. Ze strooien met suiker. Lekker!'
Hierna nam mijn leven zijn Hollandse loop. Hoewel mijn herinneringen niet talrijk zijn, is Australië nooit uit mij verdwenen. En, zoals ik reeds schreef op de startpagina van deze website, op mijn vijftigste ontstond er in mijn binnenste een diep terugverlangen naar Australië. Diep genoeg om er een website aan te wijden.
Klassenfoto Balletschool Australië
Mijn grootmoeder
Mijn grootmoeder, van moederszijde, is meerdere malen in Australië geweest. Op zeker moment besloot ze om mijn ouders met een bezoekje te vereren. In de tijd, dus, dat mijn ouders nog in Australië woonden. Ze had dit plan aanvankelijk gepresenteerd als een 'gewoon bezoekje', maar ze is twee jaar blijven hangen(!). In eerste instantie vond mijn moeder het prettig dat ze op bezoek kwam in het verre Australië, maar twee jaar was nét iets teveel van het goede. Op de langere termijn leverde dit bezoekje dus wat spanningen op.
De broer van mijn moeder is ook naar Australië geëmigreerd en is daar gebleven. Hij woont nog altijd in Sydney. Mijn grootmoeder heeft ook hem meerdere keren bezocht. Tot op hoge leeftijd bleef ze een zeer reislustige vrouw. In het begin ondernam ze de oversteek per boot, later reisde ze met het vliegtuig naar Oz. Ze kon erg goed met kinderen opschieten en tijdens de lange boottochten ontfermde ze zich enthousiast over het kroost van haar medereizigers. Hieronder zie je een paar foto's van mijn grootmoeder.
Staand, in het midden: mijn oma Tijdens een overtocht met de Willem Ruys
Geheel links, overzijde tafel: wederom mijn oma Aan de dis gezeten, tijdens een van de overtochten
Mijn Australische paspoort
Enige tijd geleden bleek tot mijn grote vreugde dat ik nog altijd Australisch staatsburger ben. En inmiddels ben ik in het trotse bezit van een Australisch paspoort. Meer hierover lees je hier.
Reageren? Klik hier
(C) 2005 - Alle rechten voorbehouden