Ook ik heb nog steeds een steeds weer terugkerend verlangen naar down under. Laat ik bij het begin beginnen. Ik zat nog in de 6e klas van de lagere school in Den Haag. Op een goede dag hoorde ik dat wij, met z’n allen, mijn ouders + vijf kinderen, (drie broers, een zus en ik) naar Australië zouden gaan. Mijn oudste broer van 20 jaar zat in militaire dienst, de oudste dochter werkte al, zij was 22 jaar. De kinderen daaronder waren allemaal onder de 18 jaar. Ik was net 11 jaar, wist niet veel van het woordje “emigreren”. Ik vond het allemaal machtig interessant en heel erg leuk. Vanaf dat moment veranderde er van alles. Er moest nog veel gebeuren. Wij werden bij de GGD ingeënt, ik weet niet meer precies welke prikken het waren, maar pijn deed het wel….
Op 11 december 1959 gingen we aan boord van het SS Waterman om te vertrekken naar het verre en onbekende Australië. Weggebracht door ooms, tantes en een vriend van mijn oudste broer, zouden we eindelijk vertrekken naar het grote onbekende. Het was voor ons jonkies allemaal heel erg spannend.
Op weg naar het grote onbekende
Creswick
Na een prachtige tocht van 6 weken kwamen we in Australië aan. Eerst in Sydney waar erg veel mensen van boord gingen. Zij hadden hun eindbestemming bereikt. Van hieruit ging men verder naar een opvangadres. Melbourne was onze eindbestemming en van daaruit zou de richting Bonegilla ingeslagen worden. In Melbourne kwam echter Father Maes (begeleider van vele Nederlandse emigranten in Australië) aan boord. Omdat mijn ouders al het e.e.a. hadden vernomen over Bonegilla gingen zij bij hem informeren of niet mogelijk was ergens anders onderdak te krijgen en dit resulteerde erin dat wij niet naar Bonegilla zouden gaan maar naar een ander hostel in de staat Victoria. Dat was gelegen in Creswick, op 12 mijl afstand van Ballarat. (*zie voetnoot: Nadere info omtrent Creswick)
Hostel
Zo gezegd, zo gedaan. Na een niet te lange treinreis kwamen wij aan in het hostel. Op dat moment waren wij, met een andere Nederlandse familie die ook van de SS Waterman afkomstig waren, voorlopig de enigen die in het hostel woonden. Hier hebben wij enkele maanden gewoond, regelmatig kwamen er nieuwe mede-bewoners in het hostel aan. Uit heel Europa vandaan. Maar het merendeel kwam uit Nederland. Ik heb er vriendinnen gevonden waar ik nu nog contact mee heb.
Hostel in Creswick
Nieuw huis
Er werd een stukje grond gevonden waar een huis op gebouwd kon worden. Dat ging dus gebeuren. Allemaal spannend. Wij zagen vanuit het hostel hoe de bouw vorderde…. Geweldig allemaal.
Het huis in aanbouw
Blij
Nadat wij in het nieuwe huis waren gaan wonen ging alles zijn gangetje. Wij waren allemaal blij en het ging allemaal goed met ons. De grond moest bewerkt worden want we wilden eigen groenten verbouwen. Iedereen heeft eraan meegewerkt.
Home sweet home
Bouwen
De grond omploegen, beton storten om een schuurtje te bouwen, kippenhok maken, er moest een septictank komen, een terras aangelegd worden etc.. Er was inmiddels ook een koe die door de middelste zoon werd gemolken, wanneer hij ziek was mocht ik dat doen …... Het zwemmen in Calembeen Park met zijn Olympische duiktoren…. Het struinen in de omgeving waar je vooral moest uitkijken omdat er gevaarlijke (verborgen) mijnen waren waar je zo in kon vallen…
Het ging goed met ons
Het begin van een schuurtje
Klimmen en klauteren in Calembeen Park
Ontslag
Wat een geweldige tijd was het … totdat… 1961 kwam en daarmee ook een hevige werkloosheidsgolf. Mijn broer en zus, die dezelfde werkgever hadden, werden er de dupe van. Er werd tegen allebei (apart) gezegd dat de ander niet ontslagen zou worden. U raadt het al ... ja hoor beiden kregen dus ontslag. Mijn broer was klerk en mijn zus was technisch-tekenares. Zeker in die tijd kwam het niet veel voor dat vrouwen een dergelijk beroep hadden. Voor de oudste dochter gold echter: in Nederland is genoeg werk, ik ga hier niet de werkloze uithangen, maar terug. Binnen 4 weken was alles geregeld voor haar terugkeer naar Nederland. Aldaar aangekomen had zij de week erop alweer een baan. Opnieuw was zij als technisch-tekenares aangenomen. Dat was een behoorlijke opsteker voor haar.
Terug naar Nederland
Mijn vader had in een eerder stadium hartklachten gekregen. Bij nader onderzoek bleek dat hij een aangeboren hartafwijking had (en had dus eigenlijk nooit goedgekeurd mogen worden voor emigratie!!). Mijn vaders gezondheid gaf reden tot zorg. Met vijf kinderen eventueel achterblijven in een land waar verder geen familie was bleek teveel van het goede voor mijn ouders, met name voor mijn moeder. Er werd besloten om terug te gaan naar Nederland. Ik vond het echt verschrikkelijk. Had mijn ziel en zaligheid hier gevonden. Ik deed het goed op school, had vriendinnen en reuze naar mijn zin. Maar ik was te jong om te kunnen blijven, ik moest mee terug!
Het heeft, na de beslissing terug te gaan naar Nederland, toch nog zeker anderhalf jaar geduurd eer ook wij konden vertrekken. De verkoop van “ons” huis ging niet van een leien dakje. Het huis is onder de waarde verkocht, maar vanwege de gezondheid van mijn vader kon het niet langer uitgesteld worden. Na terugkomst in Nederland heeft mijn vader helaas nog maar kort geleefd.
Gespleten gevoel
Mijn heimwee naar het prachtige land dateert vanaf die tijd. Ikzelf heb, toen ik eenmaal 18jaar was, op het punt gestaan om weer naar Australië te gaan. Alle formulieren waren aangevraagd, maar er kwam een behoorlijke kink in de kabel en het ging niet door, want ik werd verliefd…. Mijn man en ik zijn inmiddels wel al 5 keer voor een (langdurige) vakantie geweest en ook hij was vanaf de eerste keer onder de indruk van het land.
Half augustus 2010 gaan we weer en het is opnieuw een weerzien met het land waar ik zo graag zou willen zijn en nog steeds van houd … het andere is Nederland. Hoezo gespleten gevoel?
* Nadere info omtrent Creswick
Gelegen op de Midlands snelweg, vijftien minuten rijden ten noorden van Ballarat, ligt het pittoreske en historische township Creswick. Het is moeilijk voor te stellen dat deze nu zo stille gemeente tijdens de goudkoorts van 1850 een drukke gemeenschap was van meer dan 25.000 zielen, die stonden te popelen om hun fortuin te maken. Vandaag de dag zijn de resten van dit tijdperk nog goed te zien rondom Creswick. Het stadje biedt bezoekers dan ook een schitterend beeld van Australië tijdens de goudkoorts.
