Vaak wandelen wij in de buurt met een hondje dat we af en toe te logeren hebben. Zodoende raakten wij wel eens aan de praat met Martin, die later de man van Tine bleek te zijn. Hij loopt vaak door de buurt met Perro, de hond van Tine en Martin. Achteraf gezien blijkt dat ik ook Tine al wel eens eerder ben tegengekomen, en wel bij de bibliotheek in Nieuwegein-Zuid, waar ze werkt! Zij blijken dus ‘om de hoek te wonen’, op enkele tientallen meters! Pas later, toevalligerwijs, tijdens een praatje tussen mijn man en hun buurman, kwamen we erachter dat Tine haar eerste vijf levensjaren in Australië heeft doorgebracht. Je begrijpt dat wij inmiddels, tijdens een gezellige zondagavond, heel veel ervaringen en herinneringen hebben uitgewisseld!
De herinnering
Die geur. Die niet te beschrijven combinatie van heerlijke warme lucht, rode aarde, Australische bloemen en de zilte zeelucht, met dat beroemde briesje: de ‘Fremantle doctor’ genaamd. De geur van mijn jeugd. En dat rook ik wéér toen ik in november 2001 - 47 jaar oud - na 35 jaar weer voet zette op mijn geboortegrond. Toen ik de terminal van Perth International Airport uit liep, was ik eindelijk terug bij mijn roots, samen met mijn man. I was back home. In my ‘sunburnt country’. Ik heb jarenlang tegen mijn man gezegd: ‘Als ik eenmaal terug geweest ben, dan kan ik alles een plekje geven …’
Emigreren naar het land Down Under
Het verhaal begint in 1952, toen mijn vader met het schip de Johan van Oldenbarneveldt naar Perth in West-Australië vertrok. Hij had zijn kantoorbaan bij een bank opgezegd en wilde, zoals zoveel Nederlanders in het begin van de vijftiger jaren, wonen en werken in een land met toekomstmogelijkheden. En in een land ‘waar de zon altijd schijnt’. Zonder subsidie vertrok hij in zijn eentje, na eerst zijn Engels bijgespijkerd te hebben in het gebouw van Kunsten & Wetenschappen in Utrecht. Op het schip maakte hij kennis met verscheidene Nederlandse echtparen met kleine kinderen, die later ook deel zouden uitmaken van onze grote Nederlandse vriendenkring. Binnen zes maanden had hij een huurhuis en een baan gevonden. Echter niet op kantoor, want aan kantoormensen hadden ze daar geen behoefte. Hij ging werken als timmerman bij het ‘Australische werkspoor’. Hij had zich in de eerste maanden laten omscholen. Zes maanden later en ook een bijspijkercursus Engels rijker, reisde mijn moeder met het schip de Fairsea mijn vader achterna.
Swan View in Perth (Google Earth)
Onze jeugd
Ik ben geboren in Perth in 1954, mijn zusje is drie jaar later geboren. We genoten van een zorgeloze jeugd in Swan View, aan de rand van Perth en Darlington, grenzend aan wat nu het John Forrest National Park is. Mijn ouders hadden daar op een grote kavel een huis laten bouwen. Dat was het tweede huis dat in de vallei werd gebouwd. Nu staat de hele vallei vol met vrijstaande huizen. Het huis van mijn jeugd staat er nog, we hebben het opgezocht. We speelden in de heuvels, zwommen in bosmeertjes, liepen met stokken om de slangen weg te jagen, bouwden ‘cubby houses’ in de grote achtertuin, tussen de sinaasappelbomen en de goanna’s! Een van die waterpartijen in de heuvels was Rocky Pool. Toen ik daar later weer terugkwam, leek het alsof de tijd had stilgestaan. Ik kon 35 jaar later moeiteloos de weg vinden, ook naar mijn Primary School, waar je tussen de middag meat pies and pastries kon kopen. We kregen daarvoor een shilling mee naar school. Ook herinner ik me de kleine windhoosjes (de willy willy’s!) waarvoor we regelmatig moesten wegrennen, om veilig thuis te schuilen.
Met mijn zusje in de kinderwagen.
Voor de lagere school: de Swan View Primary School
Met onze ouders voor het huis in Swan View
Heimwee
In 1963 gingen we heel plotseling terug naar Nederland. Mijn vader was overvallen door heimwee. Binnen drie weken werd het huis verkocht en zaten we op het schip. Ik dacht dat dat de Flavia was, maar het kan ook de Oranje geweest zijn. Dat weet ik niet precies meer. We hebben in elk geval als gezin twee keer met de Flavia en één keer met de Oranje gevaren. Met alle huisraad in kisten in het vrachtruim. De reis van Fremantle naar Nederland voerde ons langs Singapore, Colombo en Aden. In Aden kwamen er kleine bootjes langszij, met souvenirverkopers. Een van de verkopers bood zelfs mijn vader een aantal kamelen in ruil voor mijn moeder! De reis ging voort door het Suez-kanaal, langs Port Said, Napels (of Genua; ik weet niet meer welke stad op welke reis we het eerste aandeden), de Straat van Gibraltar, Southampton en uiteindelijk kwamen we aan in Amsterdam of Rotterdam. Ik kan me ook niet meer herinneren bij welke aankomsthaven we op welke reis eindigden.
Elke reis duurde in elk geval circa drieënhalve week. In Italië gingen we van boord om winterkleren (mutsen, sjaals, maillots, jassen, truien, rokjes) aan te schaffen, want de winter van november 1963 zou later een van de koudste van de eeuw blijken te zijn. Bij de aankomst in Nederland lag er heel veel sneeuw. Dat hadden wij natuurlijk nog nooit gezien. Ik weet nog dat ik zei dat ik een handjevol wilde opsturen naar mijn vriendinnetjes in Australië, want sneeuw hadden zij ook nog nooit gezien. Na de eerste terugkeer bleven we zes maanden in Nederland. We woonden verspreid bij familie, vanwege de woningnood die toen heerstte. In die zes maanden bleek dat Nederland niet was wat mijn ouders ervan verwacht hadden. We vertrokken weer richting Australië, de kisten stonden nog ingepakt in de haven.
Aan boord van De Flavia: mijn zusje (r) en ik (l)
Met 2 Engelse vriendinnetjes en hun broertje
Terug naar Nederland
Twee jaar duurde toen het verblijf in Perth en Fremantle, waar we in verschillende huurhuizen hebben gewoond. Toen, twee maanden voor mijn 12e verjaardag, zijn we met zijn allen toch weer vertrokken. Ik kon nog net voor half geld mee! Wat me het meest is bijgebleven van de drie reizen, zijn de vaak onstuimige zee en zeeziekte die daarbij hoorde, en de komst van Koning Neptunus aan boord, bij het passeren van de evenaar.
Het terugverlangen
Er is natuurlijk heel veel meer wat ik me kan herinneren. Toen ik samen met mijn man terug was in Australië, ben ik in het telefoonboek op zoek gegaan naar een toenmalig Nederlands vriendinnetje. Ik heb haar daadwerkelijk gevonden en we hebben op een avond afgesproken. Tijdens een geweldig Thais etentje, vlakbij het Observation Hotel in Scarborough, waar we aan het eind van de reis verbleven, hebben we herinneringen van 40 jaar geleden opgehaald. Mijn man en ik hebben een tocht van ruim 5.500 km met een huurauto gemaakt. We vertrokken uit Perth en zijn - gedeeltelijk langs de kust en gedeeltelijk door het binnenland (New Norcia) - naar halverwege West Australië (Exmouth/Ningaloo Reef) gereden. Daarna weer terug naar Perth en van daaruit, langs de kust en door het binnenland, naar Albany. Om uiteindelijk wederom in Perth te belanden. Op die tocht hebben we zóveel indrukken opgedaan; het zou echt te veel ruimte in beslag nemen om álles op te schrijven.
Tijdens een gezellig Thais dinertje
Bijpraten met Sue, 'n vriendin van 40 jaar geleden
Weer thuis - maar waar is thuis eigenlijk?
Gelukkig hebben we heel veel foto’s gemaakt. Heerlijk om daar zo af en toe bij weg te dromen, met hopelijk een volgende reis in het vooruitzicht …
Of ik nu inderdaad alles een plekje heb gegeven?
Ja, dat wel, maar: Home is where the heart is …
Terug naar overzicht verhalen.
Reageren? Klik hier
