Ik ben Hilly Scheurwater, getrouwd met Harold, en ik heb twee volwassen zoons die het huis al uit zijn. Ik ben geboren in Australië, in Fentree Gully, Victoria. Als achtjarig meisje ben ik naar Nederland gegaan. Het thema ‘terugverlangen naar Australië’ herken ik maar al te goed. Sinds ik op australië.startpagina.nl de website van Tine vond, heb ik contact met haar via e-mail. Daardoor heb ik nu gelukkig niet meer het gevoel dat ik alleen sta met mijn terugverlangen. Want ook bij mij is dit verlangen naar mijn roots nog steeds heel hevig, zelfs na al die jaren.
Ik vind het leuk om te merken dat er meer mensen zijn, die hetzelfde ervaren als ik. Want ik heb wel eens gedacht dat ik me aanstelde. Mijn man en ik zijn inmiddels twee keer teruggegaan naar Australië en daar hebben we enorm van genoten. Maar het lijkt wel alsof het verlangen naar Australië steeds groter wordt.
Hilly
Met vier kinderen in een vreemd land
In oktober 1952 emigreerden mijn ouders en mijn oudere zus, die toen 1 jaar was, naar Australië. Zoals vele emigranten die destijds de sprong naar Australië waagden, hoopten zij daar een betere toekomst te vinden. De zus van mijn moeder en haar man woonden al in Australië. Na aankomst zijn mijn vader en moeder eerst bij hen gaan inwonen. Dit was in het plaatsje Upwey in Victoria. Als mijn ouders en zus daar een paar maanden zijn, gebeurt er een vreselijk ongeval waarbij de zwager van mijn moeder komt te overlijden. Een afschuwelijke tijd. Enkele maanden na dit drama verhuisden mijn ouders naar hun eerste eigen plekje. Dat was een veel te klein krot en deze verhuizing was het begin van zware tijden. Mijn ouders konden de Engelse taal nog niet goed spreken en het was in die tijd heel moeilijk voor hen om het hoofd boven water te houden. In 1956 werd ik geboren en in 1959 beviel mijn moeder van mijn broertje Jimmy. Het krot werd toen écht te klein en we verhuisden naar Bayswater-North, dichtbij Melbourne. Later, in 1963, werd mijn broertje Aldert geboren. Het was voor mijn ouders een erg pittige opgave om vier kinderen te onderhouden in een vreemd land.
Hilly in de kinderwagen
Het prachtige huis in Bayswater-North
In mijn ogen was het huis in Bayswater-North een prachtig huis. Naast ons woonde de familie Knigge, ook uit Nederland. We gingen vaak naar het strand en voor mij was dit een geweldige tijd. Ik herinner me dat we op school meat pies konden kopen. Rondom de school was veel bos en bij de school was een houten overkapping, waar we onder konden zitten om ons brood op te eten. Als we van school naar huis liepen, zagen we soms dode slangen over het prikkeldraad hangen, als waarschuwing. Dan zetten we het natuurlijk op een rennen. Ik herinner me ook dat er in ons huis geen toilet was. Het toilet was buiten, dus als ik er ’s nachts heen moest, vond ik dat heel eng. We gingen vaak op visite naar mijn tante, de zus van mijn moeder. Zij was destijds met vier kinderen naar Australië gegaan en heeft in Australië ook nog twee kinderen gekregen, die van dezelfde leeftijd waren als mijn broertje en ik. Na het dodelijke ongeval van haar man is ze hertrouwd en in Dandenong gaan wonen.
Het huis waarin we het laatst hebben gewoond
... en dat er nog steeds staat
Heimwee
Voor mijn ouders was de strijd om het bestaan zwaar. Mijn moeder werkte bij mensen in de huishouding en moest haar kinderen meenemen naar haar werk. Mijn vader werkte namelijk ’s nachts in een nylonfabriek en hij moest dus overdag rustig kunnen slapen. Mijn ouders gingen veel om met de familie Knigge. En op zeker moment besloten beide gezinnen samen terug te keren naar Nederland. Heimwee was de ware reden, maar mijn vader voerde het excuus aan dat er een snelweg voor het huis langs zou komen. In de plaatselijke krant verscheen toen een groot artikel over onze terugkeer naar Nederland.
De terugreis was een groot avontuur
Het schip dat ons naar het kleine landje bij de Noordzee bracht, heette de Flavia. Ik was heel ondernemend op de boot. Ik ben helemaal beneden in de machinekamer geweest en tijdens een zware storm stond ik heel stoer aan dek. In Aden kwamen er allemaal kleine bootjes langszij. Over de reling van ons schip kon je mandjes omhoog trekken en daar zaten allemaal souvenirs in, die je kon kopen. Net zoals Tine heb ik ook nog herinneringen aan het passeren van de evenaar en van Neptunes die aan boord kwam. Ik heb daar nog altijd een soort ‘diploma’ van. De reis was een groot avontuur. Toen we in Rotterdam aankwamen stond een broer van mijn moeder ons op te wachten. Toen kwam bij mij het besef dat we in Nederland zouden blijven. Het eerste wat ik zei, was: ‘ik ga weer terug!’. We gingen met de trein naar Groningen. Daar hebben we eerst een paar maanden bij mijn opa en oma gewoond. Hun buren dachten dat we zwart zouden zijn, omdat we in Australië waren geboren. Australië is nooit meer uit mijn gedachten geweest. Als onze familie uit Australië hier op vakantie was, huilde mijn hart van binnen. Want zij gingen terug naar het land waar ik zo graag weer heen wilde.
Op de boot
Het eerste weerzien
Toen mijn man en ik 25 jaar getrouwd waren, kregen we van onze oudste zoon een bon voor twee vliegtickets naar Australië. In 2001 zijn we gegaan. Wat er door mij heen ging, toen ik vanuit het vliegtuigraampje de rode Australische aarde zag, is niet in woorden te vatten. We hebben gelogeerd bij een nicht van mij en haar man, in Dandenong. Toen we daar aankwamen, voelde het écht als thuiskomen. Heel heftig allemaal, ik heb veel gehuild. Maar we hebben zes geweldige weken beleefd. En ontzettend veel gezien. Het huis waar ons gezin het laatst gewoond had, stond er nog. Daar zijn we gelijk de eerste dag naartoe gegaan. Van de huidige bewoners mochten we binnen kijken. Wat er toen allemaal door me heen ging, is niet te beschrijven. Alle keren dat we door de omgeving reden, waarin ik als kind gewoond had, kwamen de herinneringen overvloedig boven drijven. Ik besefte hoezeer ik mijn geboorteland had gemist. De zes weken vlogen om en het afscheid nemen viel me weer heel zwaar.
De heerlijke ervaring van het weerzien
Het tweede weerzien
Ik heb ook een hele sterke band met mijn familie in Australië. We hebben dus flink gespaard om nog een keer naar Australië te kunnen gaan. In 2005 was het zover. We gingen weer terug naar mijn roots. Geweldig. Weer logeerden we bij mijn nicht. We zijn onder meer naar de Snowy Mountains geweest. Een ander familielid had een vakantiehuis in Peregain Beach aan de Sunshine Coast. Daar hebben we een heerlijke week doorgebracht. We gaan weer sparen om nogmaals te gaan. Ik hoop dat dat lukt, want het blijft onrustig van binnen.
Het terugverlangen
Ja, het terugverlangen blijft. Sinds ik contact heb met Tine komen de emoties weer los. Ik ben nogal gevoelig en het verbaast me soms dat al die emoties zo diep in je blijven leven. Tijdens het schrijven van dit verhaal rolden de tranen weer regelmatig over mijn wangen. Gelukkig heeft mijn man veel begrip voor wat ik voel. Hij is zelf 14 keer verhuisd en hij heeft ook de behoefte om plaatsen waar hij vroeger heeft gewoond, terug te zien. Dat hebben we dus ook gedaan. Het verlangen naar je roots kan gewoon heel hevig zijn.
En die verkeersweg voor het huis?
Die is er nooit gekomen.
Meer foto's van mijn reizen naar Australië vind je op onze website.
Terug naar overzicht verhalen
Reageren? Klik hier
